Madame Monday - po dorosłemu

Wiele osób funkcjonuje dziś w trybie stałej korekty siebie. Zmieniamy diety, strategie relacyjne, sposoby pracy, schematy myślenia. Przechodzimy z jednej metody w kolejną, z jednego „lepszego rozwiązania” w następne. Często nie dlatego, że coś wyraźnie nie działa, ale dlatego, że pojawia się trudne do nazwania poczucie: to jeszcze nie jest to.Z perspektywy psychologii to nie jest wyłącznie kwestia ambicji ani samodoskonalenia. To efekt kultury, która bardzo skutecznie przeniosła odpowiedzialność za dobrostan na jednostkę, a jednocześnie pozbawiła ją realnych punktów zatrzymania. W takim systemie brak poprawy zaczyna być interpretowany nie jako naturalna cecha życia, lecz jako osobiste zaniedbanie.„Praca nad sobą” przestaje być narzędziem zmiany, a zaczyna pełnić funkcję regulacji poczucia winy i lęku. Daje chwilowe poczucie kontroli: skoro coś robię, to znaczy, że nie zawodzę. Skoro się rozwijam, to znaczy, że idę w dobrą stronę. Problem w tym, że ta ulga jest krótkotrwała i szybko ustępuje miejsca kolejnemu poczuciu niewystarczalności.W praktyce wiele decyzji, które podejmujemy — o kolejnej terapii, kolejnym kursie, kolejnym sposobie życia — nie wynika z realnej potrzeby zmiany, lecz z trudności w zniesieniu tego, co aktualne. Zamiast pytać: czego doświadczam?, pytamy: co jeszcze mogę poprawić?W najnowszym odcinku podcastu przyglądam się temu mechanizmowi od strony psychologii, neurobiologii i kultury:– dlaczego nieustanna praca nad sobą stała się normą,– jak wiąże się z poczuciem winy i lękiem,– i w którym momencie przestaje służyć zmianie, a zaczyna podtrzymywać napięcie.🎧 Odcinek dostępny na platformach podcastowych.

Intuicja

Nie zawsze pragniemy tego, czego potrzebujemy.I nie zawsze potrzebujemy tego, czego pragniemy.W tym odcinku porządkuję jedno z najbardziej mylących, a jednocześnie kluczowych rozróżnień w psychologii: różnicę między potrzebą a pragnieniem.Mówię o tym: • czym potrzeba jest w sensie regulacyjnym, a czym nie jest, • dlaczego pragnienia bywają tak głośne, pilne i przekonujące, • jak schematy wczesnodziecięce „tłumaczą” potrzeby na pragnienia, • w jaki sposób doświadczenia urazowe sprawiają, że pragnienie staje się strategią przetrwania, • dlaczego w uzależnieniach i w trudnych relacjach spełnianie pragnień nie prowadzi do ulgi, • i jak w terapii organizm stopniowo „oducza się” dawnych strategii przetrwania, odzyskując dostęp do realnych potrzeb.

U progu nowego roku :)

Czego nauczyłyśmy się po 40?

Nie nakręcaj się!

Z nastolatkiem w dorastanie – ze spokojemRobimy wszystko dla dzieci. Chcielibyśmy, żeby to doceniły. Kiedy wchodzą w wiek nastoletni, trudno nam zaakceptować ich bunt i złość. Czujemy lęk. Ale nastolatkowie źle znoszą nieustanną troskę i zmartwienie na twarzach rodziców. Potrzebują, żebyśmy ufali, że sobie poradzą. Żebyśmy byli przy nich spokojni, gdy popełniają błędy, wściekają się, rozpaczają.Treść tej książki ma pomóc w tym, by przez czas dorastania dziecka przejść możliwie spokojnie. Specjaliści podpowiadają, czym się przejmować, a co jest typowe dla tego okresu. Jak rozmawiać, żeby się nie kłócić, jak wspierać, żeby się nie wypalić.Joanna Szulc, fragment wstępu„Kochaj i pozwól na bunt” – to zdanie stało się moim drogowskazem. Bo rodzicielstwo to najtrudniejsza, ale i najpiękniejsza podróż w moim życiu. Nie da się jej odbyć bez chwil, kiedy wydaje się, że straciliśmy azymut. Zwłaszcza przy nastolatkach w czasie buntu, poszukujących siebie i stawiających granice nam, rodzicom."Ta książka jest jak kompas podczas tej wymagającej wyprawy – nie tyle daje gotowe recepty, ile pomaga zobaczyć szerszą perspektywę. Przypomina, że rozmowa ma moc większą niż kontrola. I że z wyzwaniami rodzicielstwa nie jesteśmy sami. Z całego serca polecam."Martyna Wojciechowska, inicjatorka projektu „Młode głowy. Otwarcie o zdrowie psychicznym”, prezeska Fundacji UNAWEZA"Wszechstronna, głęboka, serdeczna książka dla rodziców, którzy często stają bezradni wobec swoich nastoletnich dzieci. Nie mogłam się zdecydować, czy lepsze są w niej pytania, czy odpowiedzi – ostatecznie uznałam, że jest remis: świetne pytania, mądre odpowiedzi."Natalia de BarbaroKupując tę książkę – wspierasz projekt „Młode głowy. Otwarcie o zdrowiu psychicznym” Fundacji UNAWEZA

Syndromy - kiedy przeszłość jest w teraźniejszości

Rozmowa o trzech strategiach przetrwania: dysocjacji, tłumieniu i odpuszczaniu. Krótkie wyjaśnienia, jak rozpoznać każde zachowanie i jakie ma skutki. Omówienie, kiedy świadomie sięgać po daną strategię i jak unikać pułapek. Praktyczne wskazówki dotyczące granic i samoregulacji.

Czy bez bata zgłupieję? O micie racjonalnego krytyka i sile mądrego, wspierającego głosu.Wielu z nas wierzy, że nasz wewnętrzny krytyk mówi prawdę, że to on trzyma nas przy ziemi, chroni przed błędami i utratą kontroli.Ale co, jeśli to nie racjonalność, tylko strach?I co, jeśli ten głos wcale nie jest obiektywny, tylko zniekształcony, tak samo jak głos wewnętrznego pochlebcy?W tym odcinku opowiadam:– dlaczego ufamy surowym myślom bardziej niż wspierającym (negativity bias, kulturowe dziedzictwo „bata” i etos pracy),– jak psychologia tłumaczy zjawisko krytyka – od CBT po terapię współczucia (CFT),– co chroniczna krytyka robi z naszą psychiką i zdolnością do działania,– oraz jak brzmi inny głos: wrażliwy, ciekawy, mądry, wspierający.