Voorproevers

Al in de bijbel wordt gelachen met dikke mensen. De oude Grieken en Romeinen deden het. Shakespeare was ook een fatshamer. Maar het is niet omdat het van alle tijden is, dat fatshaming moet worden weggezet als 'iets des mensen'. Integendeel. Wouter Cornet schreef een boek over de schadelijke effecten voor kinderen en volwassenen. Finne Smets is nu styliste maar werd vroeger zélf als kind aangespoord om kilo's te verliezen: "want dik = lelijk". Dik = niét lelijk! Dik = dik. Et alors???

Een mensenleven is al kort, en als je een vrouw bent, dan wordt de helft van dat leven al gevuld met andermans verwachtingen. Die tijdsdruk komt voor een groot deel van buitenaf. De oplossing ligt volgens Anouck Meier daarom niet bij de klassieke recepten van het timemanagement (efficiënter werken, etc.) maar wel bij je denkbeelden herzien, stoppen met pleasen, grenzen stellen en jezelf centraal zetten. Ze schreef er een boek over: 'Op een dag ben je dood'. Annelies Moons sprak met haar.

Spionage: wilde achtervolgingen door steegjes en duistere parkeergarages, met een beige regenjas in de slagschaduw van een parkeergarage de tegenpartij bespieden... we kennen het uit uit films over de Koude Oorlog. Maar is die Koude Oorlog wel voorbij? Dirk Leestmans praatte met vier ex-agenten van de Staatsveiligheid en maakte er een meeslepende podcastreeks over: 'Contraspion'. Bent Van Looy zette de kraag van zijn regenjas recht en praatte met hem.

Michael Mann maakte een film over Enzo Ferrari, de man achter de rode bolides. De zomer van 1957 verloopt moeizaam voor ex-autocoureur Ferrari: zijn autobedrijf gaat failliet, het huwelijk met zijn vrouw Laura gaat niet over een leien dakje en tot overmaat van ramp overlijdt hun zoon Dino. Enzo zet zijn laatste hoop op één wedstrijd: de Mille Miglia doorheen Italië. Joris Hessels praat met autosportjournalist Gert Vermersch over de film en de betekenis van Ferrari voor de racesport.

De theorie van de 1 of 2 is een denkoefening, waarin schrijver en regisseur Ish Ait Hamou probeert een verklaring te vinden voor een weerkerend patroon: wanneer iemand van de Marokkaanse gemeenschap het maakt in Vlaanderen, wordt er door de anderen niet onverdeeld enthousiast gereageerd. Er zijn ook angst, afgunst en vooral paniek, omdat een zeldzame en felbegeerde 1- of 2- plek bezet is, en dus niet meer beschikbaar. Loubna Khalkhali van VRTNWS herkent dit patroon en zoekt mee naar oorzaken.

De podcast Queen Kelly volgt het parcours van sopraan Kelly Poukens. Aanvankelijk zong ze alleen voor de koeien van haar vader, maar ze schopte het tot het podium van de Koningin Elisabethwedstrijd. Poukens vertelt in Voorproevers hoe die weg naar de top verliep, voor haar en haar team. Want ook hier geldt: een zanger is een groep (van haar kinesist tot haar wereldberoemde collega sopraan Felicity Lott). En ze zingt nog altijd even graag voor haar eerste publiek, de koeien.

Hoe je je voelt, was vroeger een privézaak. Emoties beleefde je in intieme kring of achter gesloten deuren. Maar de tijden zijn veranderd. We zijn van een zwijgcultuur naar een praatcultuur gegaan. Maar wat betekent dat voor ons gevoelsleven? Moet elke emotie wel gedeeld worden? Die vragen onderzoekt Ignaas Devisch in zijn essay ‘Een kleine filosofie van grote emoties’.

Brankele Frank had het helemaal voor elkaar. Na haar studies neurobiologie werkte ze als een succesvolle consultant voor een belangrijk bedrijf. Tot ineens het hele kaartenhuis in elkaar stortte. Burn-out. Ze ging op onderzoek uit met het idee dat wie begrijpt wat een burn-out is, er ook sneller weer vanaf kan komen. In haar boek 'Over De Kop' neemt ze haar burn-out(s), nauwkeurig onder de loep. Met de kennis van de neurobioloog, de consultant en de ervaringsdeskundige.

De Neurenbergse processen tegen de kopstukken van het naziregime lokten tal van beroemde schrijvers en journalisten: Erich Kästner, Erika Mann, Rebecca West, Alfred Döblin, Willy Brandt... Maandenlang woonden en werkten ze in het kasteel van de adellijke familie Faber-Castell (die van de potloden!). Overdag luisterden ze naar gruwelverhalen over de holocaust, 's avonds werd er gediscussieerd maar ook gedanst. Over dit 'Schrijverskasteel' schreef Uwe Neuhmar een boek, Georgi Verbeeck las het.

Suzanne Roes is 29 en wil geen kinderen. Haar vraag naar sterilisatie botst op veel muren. De focus ligt daarbij op spijt. Leen Dendievel is 40 en wil ook geen kinderen. Ze moet zich daar nog altijd voor verantwoorden. Waarom is kinderen krijgen de norm? Wat betekent dat voor wie geen kinderen wil of kan krijgen? Waarom moet een vrouw zich vaker verantwoorden dan een man? Suzanne Roes onderzoekt het in 'De politiek van de vruchtbaarheid'. Leen Dendievel zoekt begrip in 'De zin van een kind'.