Historische BoekenCast

De Wolga laat twee kanten van het Russische Rijk en de voormalige Sovjet-Unie zien. We zien er de sporen van de megalomane projecten en moordpartijen van Jozef Stalin, maar ook van de vroegere Russische monniken, eenvoudige plattelanders en de tsaren. Journalist Michel Krielaars voer de Wolga af op zoek naar de Russische oorsprongsverhalen en schreef Rivier van bloed over zijn ontdekkingsreis. Het boek Laat de geschiedenis oordelen was een sensatie toen het in 1971 in Europa uitkwam. Want niet eerder waren Stalins misdaden tegen de menselijkheid zo uitgebreid en gedocumenteerd beschreven. De auteur Roy Medvedev bekeerde zich later tot Poetin. Maar hoe tragisch die misstap van hem ook is, zijn boek blijft een klassieker, aldus recensent Wim Berkelaar.

Samen met haar vader en broertje protesteerde Carolijn Visser als tienjarig meisje tegen de ontvangst van apartheidspolitici in het stadhuis in Middelburg. ‘Dit is het begin. We gaan door met de strijd,’ riepen ze. Totdat een politieagent, tevens hun halve buurman, hen maande daarmee op te houden. In deze aflevering vertelt Vissers over Broers, het portret van haar vader en twee ooms. Een verhaal over een progressieve familie in een saai en behoudend naoorlogs Nederland. Er zou een enorme kloof gapen tussen stad en land -- vaak vereenzelvigd met het westen en de provincie. Maar de geschiedenis leert dat stad en platteland het vroeger samen deden. De een kon niet zonder de ander; de knollenboer niet zonder de markt in het meest nabije stadje. Zo blijkt uit Bedrijvigheid in stad en streek van historicus Paul Brusse. Ons zeventiende-eeuwse staatsbestel kende één mankement: het vetorecht. Als een stadje als Culemborg of Den Briel niets zag in de plannen van de Staten-Generaal, dan gingen die niet door. Ons bestel van toen is een voorbeeld van hoe het niet moet voor het Europa van nu, schrijft Thomas von der Dunk in Historisch Nieuwsblad.

Bolleboos, gabber, hoteldebotel, mesjokke, jofel, kinnesinne, sjlemiel. De rij Jiddische leenwoorden die via Amsterdam hun weg vonden naar onze spreektaal is eindeloos. Mirjam Knotter en Maarten Hell legden de Joodse geschiedenis van Amsterdam vast in Atlas van Mokum. ‘Wat het meest opvalt is de weerbaarheid van de joodse inwoners,’ vertelt Mirjam Knotter. Ze hadden namen als Pulmalla en Sosankali, kwamen uit India en werden naar Afrika verscheept om daar hun wildere soortgenoten op te voeden. Dat verhaal gaat niet over mensen, maar olifanten. Sophy Robert schreef Een school voor olifanten over dit plan van de Belgische koning Leopold II. Recensent Pieter van Os bespreekt dit ‘spectaculaire boek over een krankzinnige onderneming’. Wie Trump en de populistische revolte wil begrijpen, moet volgens populismekenner Marijn Kruk het boek Hayek’s Bastards: The Neoliberal Roots of the Populist Right lezen. De volgelingen van de econoom Friedrich von Hayek geloven dat de natuurlijke orde en biologische hiërarchie in ere moeten worden hersteld.

In 1872 raakte Nederland in de ban van een dubbele moord, die uiteindelijk een spreekwoord en kermisattractie opleverde. Tot geluk van de daders was de doodstraf net afgeschaft, en dat leidde tot felle discussies. ‘Het was een wrede moord in een nog allesbehalve humane tijd,’ vertelt historicus Paul van der Steen, die er het boek Goedvolk en de Kop van Jut over schreef. Ontwikkelingshulp was tot voor kort iets waar wij als Nederlanders trots op waren. Want we gaven als klein gidslandje toch maar het goede voorbeeld. Maar hoe en wanneer begon de ontwikkelingshulp? En was het daadwerkelijke onbaatzuchtige hulp of een neokoloniaal project? Historicus Wim van den Doel schreef Opheffers. Nederlanders en het ontwikkelen van de wereld 1945-1963. Anne-Lot Hoek bespreekt het boek. Er zijn veel verschillen tussen onze tijd en de afgelopen eeuwen. Maar één ding hebben we gemeen: we willen liever niet oud worden. Kopen we nu massaal smeermiddeltjes bij de drogist, in de Vroegmoderne Tijd ging men op zoek naar de Fontein van de Eeuwige Jeugd, leest u in het nieuwste nummer van Historisch Nieuwsblad.

De verhalen van vrouwen in het verzet zijn nog steeds onderbelicht, zegt historicus Anna Boogaard. Zij schreef De Kriterionmeisjes, over Amsterdamse studentes in het verzet. ‘Zonder vrouwen was het systeem van het verzet vastgelopen.’ Etnisch geweld -- dat vaak wortels heeft in de koloniale tijd -- kan een samenleving lang en ernstig ontwrichten. Dat blijkt volgens recensent Pieter van Os uit het boek van journalist en voormalig Afrika-correspondent Marnix de Bruyne schreef over geweld en straffeloosheid in Kenia: Als een slang je bijt, blijf je altijd bang. Het fotoboek En ineens was het oorlog, over de vroege meidagen van 1940 aan het front en vlak daarachter, laat zien dat het in ons zogeheten ontredderde landje echt oorlog was. ‘Het bracht het begrip oorlog, waar nu zoveel over gepraat wordt, verontrustend dichtbij,’ aldus Historisch Nieuwsblad-hoofdredacteur Bas Kromhout.

Discussies over Israël en de Palestijnen hebben in Nederland steevast een explosief karakter. Historicus Peter Malcontent noemde de relatie van ons land met Israël ooit een open zenuw. In de Historische BoekenCast vertelt hij over zijn nieuwste boek, waarin zich afvraagt of het inmiddels een splijtzwam in de polder is. ‘Een Javaan loopt nooit wanneer hij stil kan staan, staat nooit wanneer hij kan zitten, en zit nooit wanneer hij kan liggen.’ Dit beschamende spreekwoord stond voor de zogeheten ‘indolentie’ van Javanen, die econoom-antropoloog Julius Boeke tot wetenschap verhief. Historicus Remco Eersel schreef daarover Kennis die knecht, over wetenschap als koloniale ideologie. ‘Een ontluisterend boek’, aldus recensent Anne-Lot Hoek. Je had in de Middeleeuwen goed functionerende en nutteloze koningen. En van die laatste soort waren er relatief veel, zo blijkt uit een artikel in het nieuwste nummer van Historisch Nieuwsblad. ‘King Trump’ lijkt verdacht veel op die nutteloze soort, zo vertelt hoofdredacteur Bas Kromhout.

De Nederlandse regering wilde niets weten van Maurits van Vollenhoven (1882-1976). En dat terwijl de diplomaat in België nog altijd een held is. Diederick Slijkerman schreef de biografie van de man die bedeltjes verzamelde, op wolven joeg en België redde van honger en Duits geweld tijdens de Eerste Wereldoorlog. Hoe gingen de mensen in de Middeleeuwen om met natuurrampen? Met conflict? Met polarisatie? Het is niet de eerste periode waar je aan denkt als je lessen voor het heden wilt trekken uit de geschiedenis. Toch valt er wel degelijk wat te leren van de Middeleeuwers, menen een aantal mediëvisten in Het ministerie van Middeleeuwse zaken. ‘Die Middeleeuwers hadden één ding op ons voor: ze raakte niet zo gauw in paniek,’ zegt recensent Manon van der Heijden. De geschiedenis zit vol raadsels. Wie had indertijd verwacht dat uit een klein groepje christenen een machtige wereldgodsdienst zou ontstaan? Of dat het klassieke Athene het machtige Perzië zou weerstaan? Het onwaarschijnlijke kan gebeuren, zo concludeert de 104-jarige Franse geleerde Edgar Morin in zijn boekje met gelijknamige titel. Recensent Pieter van Os bespreekt het boek.

Nederland schafte de slavernij pas in 1863 af, maar al ver daarvoor lieten slavinnen zich in Suriname vrijkopen door witte mannen. Vrijkoping -- later ook door vrije zwarte Surinamers -- vrat het systeem van binnenuit aan, zo blijkt uit het levensverhaal van Paulina van der Meer. Ellen Neslo schreef De schat van de vrijheid over haar verre voormoeder. ‘Sommige slaven kregen verschrikkelijke namen als “matras” en “helleveeg”.’ Het fascisme is geen ideologie, maar een draaiboek, schrijft politicoloog Rosan Smits in haar pamflettistische essay Dit is fascisme. ‘Een boek waar ik het voor 50 procent mee eens ben en voor 50 procent oneens,’ zegt fascismekenner Robin te Slaa. ‘Smits waarschuwt terecht voor extreem-rechts, maar het onvervalste fascisme was wel degelijk een ideologie die de democratie wilde afbreken, nog veel gevaarlijker dan Orbán en Wilders nu.’ Hoofdredacteur Bas Kromhout tipt een verhaal over de geschiedenis van Soedan uit de nieuwste editie van Historisch Nieuwsblad. Het land worstelt nog altijd met de erfenis van het Ottomaanse Rijk, dat er in de negentiende-eeuwse een plunderstaat stichtte.

‘Zij was gewend om te spreken met koningen en presidenten, maar daalde af in de kerkers om hen te troosten die al jaren geen daglicht hadden gezien.’ Zo werd gezegd over barones Alwine Antoinette de Vos van Steenwijk (1921-2012). Ze gaf haar bevoorrechte leven op om te strijden voor de armen, vertelt haar biograaf Astrid Schutte. De een droomde dat dat hij alleen op de bodem van de zee onzichtbaar was voor het naziregime, de ander dat het hem op een massabijeenkomst niet lukte zijn arm op te heffen en de Hitlergroet te brengen. In Het Derde Rijk der Dromen (1966) verzamelde journalist Charlotte Beradt verontrustende dromen van alledaagse Duitsers die onder het naziregime leefden. ‘Een boek dat onder je huid gaat zitten,’ zegt recensent Anne Lot Hoek. Het Verdrag van Versailles moest aan alle oorlogen een eind maken. Maar het werd een veelbesproken en bekritiseerde vrede die nieuwe conflicten in zich droeg. Margaret MacMillan schreef erover in Parijs 1919. Zes maanden die de wereld veranderden. ‘Een boek dat tot op heden een les is voor alle valkuilen bij vredesonderhandelingen,’ aldus recensent Wim Berkelaar.

Wilhelmina Drucker was een feministisch icoon en het grote voorbeeld van de Dolle Mina’s, die zich naar haar vernoemden. Maar Wilhelmina Drucker was veel meer dan een feminist, vertelt haar biograaf Marianne Braun. ‘Onze democratie en rechtstaat zijn schatplichtig aan haar.’ Bij Russische spionnen denken we aan de types uit James Bond-films, die altijd het onderspit moesten delven. Maar hoe zagen Sovjet-spionnen er in werkelijkheid eruit? En waarom blijft Poetin vasthouden aan het archetype spion uit de Koude Oorlog? Het antwoord op die vragen staat in Infiltranten. Een eeuw Russische spionage in het Westen van Shaun Walker. ‘Een thriller van een boek’, aldus recensent Pieter van Os. Hij zou later bekend komen te staan vanwege zijn slechte gewoonten: van olifanten schieten tot het delen van het bed met ettelijke maîtresses. Maar na de dood van Franco zou de Spaanse koning Juan Carlos de democratie redden. Hoofdredacteur Bas Kromhout over dit Spaanse verhaal dat in de nieuwe editie van Historisch Nieuwsblad staat.