'Ik wilde als zes-, zevenjarig meisje al met mijn vader mee. Dat mocht ook, onder voorwaarden: niet zeuren dat ik het koud had of moest plassen. En ik moest 90 minuten mijn mond houden. Ik leerde de opstellingen uit mijn hoofd. Ik wilde de naam eerder in mezelf uitspreken dan mijn vader het deed. Ik vond het fantastisch: in de regiewagen zitten, op het veld staan, die kolkende tribune, die spelers op zien lopen.' In een nieuwe aflevering van 30 MINUTEN RAUW praat ik een half uur met Carrie ten Napel.
