Liefst 32 mensen kwamen om het leven op 22 maart 2016, toen zelfmoordterroristen bommen lieten afgaan op de luchthaven van Zaventem en in metrostation Maalbeek in Brussel. Heel veel anderen raakte gewond. Tien jaar later blijkt de lijdensweg van de slachtoffers nog altijd aan de gang – fysiek, mentaal en administratief.
Collega Mark Eeckhaut was aan het werk op 22 maart 2016, toen ‘s morgens een bom afging in de vertrekhal van Brussels Airport en niet veel later in metrostation Maalbeek. Tien jaar lang volgde hij de zaak, zowel de kant van de slachtoffers als die van de daders en het grotere plaatje. In al die jaren sprak hij één kroongetuige nog nooit: de bestuurder van het metrotoestel dat getroffen werd. Christian Delhasse, een Brusselaar pur sang, werknemer van de Brusselse vervoersmaatschappij MIVB. Tot vandaag.
Delhasse blijkt nog altijd de gevolgen te dragen van die vermaledijde dag, waarop zijn leven veranderde. Op het moment van de feiten aarzelde hij niet, en hielp hij zoveel mogelijk gewonde mensen het voertuig uit. Maar hij voelt zich nog altijd schuldig. “Zestien heb ik er niet kunnen redden”, zegt hij. “Zestien mensen zijn erin gebleven daar.”
Daags na de aanslagen is Delhasse weer gaan werken, maar hij is nooit meer de oude geworden. Hij leeft geïsoleerd, draagt een groot trauma met zich mee. En hij is niet de enige. Ook Karen Northshield, die zwaargewond raakte in Zaventem, is nog steeds aan het revalideren. Twee jaar geleden zijn de (overlevende) daders van de aanslagen berecht voor het Hof van Assisen. De meesten hebben levenslang gekregen. Maar hetzelfde kan gezegd worden over de slachtoffers.
CREDITS
Journalist Mark Eeckhaut | Presentatie Marjan Justaert | Redactie Illa de Preter, Marjan Justaert | Eindredactie Illa De preter | Audioproductie Joris Van Damme | Muziek Brecht Plasschaert | Chef podcast Alexander Lippeveld
See omnystudio.com/listener for privacy information.
